tag:blogger.com,1999:blog-242227192011-04-21T15:48:16.839-07:00banimajidyhttp://www.blogger.com/profile/16829881902047250207noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-24222719.post-1142559060558425682006-03-16T17:24:00.000-08:002006-03-16T17:37:20.420-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/1600/Untitled-1.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/320/Untitled-1.0.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/1600/Untitled.1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/320/Untitled.1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/1600/Untitled.0.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/1600/Untitled-1.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/1600/Untitled.0.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/1600/Untitled-1.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/1600/Untitled.0.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3248/2509/1600/Untitled-1.jpg"></a><br />برای تهیه نسخه کاغذی این کتاب می توانید با آدرس زیر تماس بگیرید:<br />نشر فرهنگ ایلیا<br />رشت-خیابان شریعتی-شماره 280تلفاکس<br />0131 2220908<br /><a href="mailto:farhangilia@yahoo.com">farhangilia@yahoo.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24222719-114255906055842568?l=banimajidy.blogspot.com' alt='' /></div>banimajidyhttp://www.blogger.com/profile/16829881902047250207noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24222719.post-1142557181229531932006-03-16T16:55:00.000-08:002006-03-16T16:59:41.256-08:00ديگر نمي توانم شاعر بمانم<br /><br /><br /><br />شعرهاي <br /><br />منصور بني مجيدي<br /><br /><br /><br /><br />هديه به روح مادرم<br />كه مرا بيشتر از هركسي دوست تر مي داشت<br />به خواهرم ((سونا)) همسر مرحوم ((بيژن كلكي ))<br />كه زحمت بزرگ كردن يادگار برادرم ((سويل )) را<br />همپاي من كشيده است .<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />فهرست<br /><br />4 /امراض مزمن تاريخ <br />5 /پايانه هاي دوم خرداد<br />6 /قدح خون <br />7 / !"دره ي پنج شير"به شير<br />8 / !هفت خوان<br />9 / !گنج قارون<br />10 /قراباغ شكسته سي <br />11 /براي آشناي ديرين <br />12 /خوره <br />13/با ستاره ي قطبي <br />14 /منظري به رنگ و بوي سپهر<br />16 /حرفهاي عوضي <br />17 /شبانه هاي خشم <br />18 / !گلايه هاي حلزوني<br />19 /فرصت <br />20/همزاد<br />21 /پابه پاي دار<br />22 / !دنيا اهل زندگي نيست<br />23 /در چهار پرده ي مبهم <br />24/سمفوني مردگان <br />25 /مادرم لب برچيد و رفت <br />26/ !رقص خون<br />27/شهرزاد قصه گو<br />28 /پيش و پسي بست ...<br />29 /در قايق دلتنگي <br />30 / !?مي خواستي همين را بگويي<br />31/ !روي من ، حساب نكنيد<br />32 /در حاشيه ي دور آفتاب <br />33/وقتي يادت را ورق مي زنم <br />34/يك زندگي ، شكست عاشقانه <br />35/يك صفحه ، شعور خام <br />36 / ?!تو نميري من بميرم<br />37/چوگان بازي ، در ميدان كتاب <br />38 /گور خانه <br />39 /ماهي سياه كوچولو<br />41 /با نام مستعار<br />43 /آيه هاي مرگ <br />44 /آشوب خفته <br />45 /متهم رديف صفر<br />46 /راه باز، جاده دراز<br />47 /سرگيجه هاي شب <br />48 /ديگر نمي توانم شاعر بمانم <br />49 /شطرنج <br />50 /پند يزدان <br /><br /><br />امراض مزمن تاريخ<br /><br /><br /><br />احساس سر انگشتان آلوده<br />از آن نامرد ، بپرس !<br />كه خداوند خويش<br />سر زير آب كرده است !؟<br /><br /><br /><br />- رنگ چشمان سياهت ، امروز<br />به سپيدي شعرهاي من است<br />بدان هنگام ، كه قرمز و كبود مي شوند<br />از تهديد داغ و درفش بيگانه<br /><br /><br /><br />عدالت ، در عمل ، يك تصادف غير مترقبه است<br />” دست ما كوتاه و خرما بر نخيل “<br />و شب و روز ، هر روزش<br />از طول و عرض رذالت هم ، مي گذرند<br />- پرنده اي با ” جيغ بنفش “ اش<br />هنوز هم ، در باغهاي جلگه و دشت اين درندشت<br />كبود مي خواند<br />و ما ، سالهاي سال<br />در آينه هاي شكسته اي<br />بر سر و رويمان ، كلاغ مي باريم !؟<br /><br /><br /><br />باري : ” از وقتي كه ، شيهه ي به موقع يك اسب نا نجيب “ !<br />تنها به دلخواه صاحبش / تاريخ مملكت ، عوض مي كند !؟<br />چشم تاريخ كور مي خواست :<br />اين همه بساط ميل و منقل<br />راه نمي انداخت !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> پايانه هاي دوم خرداد<br /><br /><br />مي خواهم خودم را ، حدس بزنم !<br />مي خواهم خودم را ، حرف بزنم !<br />قرار است بزودي ، جمجمه ام بتركد<br />باد ، دور خيز بردارد ، دور تنم خيمه زند بچرخد<br />تا : با ” گدازه هاي موسيقي “<br />در هزاره ي سوم شما ، ظهور كنم !<br />من ، نام كوچك خودمم<br />” نطفه ي مرا ، از مژگان گندم و برنج “ ، گرفته اند !<br />كسي مرا ، چندان دوست ندارد<br />اگر هم ، دوست بدارند ...<br />بعداً دبه درمي آورند !؟<br />خدا ، بر سرم خروار خروار ، شعر، مي ريزد / همه جور آجيل !<br />اگر ، پول مي ريخت ، چه مي شد ؟!<br /><br /><br /><br />- انگار ، گريه ي باستاني ما ، شروع شده است<br />مي خواهيم همه با هم<br />در جنوبي ترين خانه ي روز ، بيتوته كنيم<br />امروزها ، همه چيز بي حيا !!<br />در ازدحام خيابانها ، لخت مي گردند<br />ما ، نيمكت نشين سالهاي دوريم<br />در اصول گرائيمان ، هيچ شكي نيست !؟<br />گور پدر هر چه اصلاحات ...<br />در پياده روهاي خيابان ...<br />ما ، را ، قاپ ، مي زنند !!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />قدح خون<br /><br />سفره اي پر و پيمان<br />از براي فرزندان خود گشوده اي<br />به بهانه ي –<br />كمي پخش انحرافي نان جو !<br />آري ، همان ناني كه :<br />چونان آهني گداخته و مذاب<br />روزي ، به جداره هاي معده ات<br />خواهد چسبيد !<br />- ” اين “ نه ” آن “ قُرص ِماهي ست<br />كه سالها پيش<br />از آن مي گفتي !<br />مي داني !<br />همه جاي نگاه ها ، خاكريز خيس ِآب است<br />حرف و حديث كه : الي ما شا الله ...<br />- آن وقتها ، يك شهربانوي موي پريشان داشتيم<br />كه بر بام شانه هامان ، سنگيني مي كرد !؟<br />امروز ، آنكه نفس نفس اين شهر –<br />سراسر ، دويده است<br />به شما بزرگان ، هشدار مي دهد !<br />مبادا روزي ، رودي عظيم ، از پلكهاي آسمان / زمين بريزد !<br /><br /><br /><br />- با اين زبان تلخ و سرخ و گزنده<br />چه چاق و چله شده اي يارو !؟<br />- آزموده را آزمودن خطاست –<br />مردم اكنون ، به خواب شب آينده ، فكر مي كنند !<br />تو يك تنه / به بيدار خوابي جمع !<br />تو ، هم عميق بخواب !<br />بگذار ريشه هاي ضعيف در زمين / جان بگيرند !<br />تنت به خارش نيفتد<br />مگر نمي داني : بي قار قار كلاغي<br />زندگي هيچ وقت ، سر نمي گيرد<br />اداي كبكهاي دري را<br />من بعد ، در نياور !<br />كمي بيشتر از اينها ، عاقل باش !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />به شير ” دره ي پنج شير “ !<br /><br /><br />چه سودايي وحشتناك<br />چه سور و ساتي بي شور و بي شعور !<br />آدم ، با اين روح سرگردان<br />دريغ و دريغ حتا ، از لبخندي بي ريخت !<br />نه گُل و گياه ، به رنگ و بوي خودند<br />نه خوابهاي خيال ، خواب شيرين مي بينند !<br />باري : اين ، خاكستر همان روح عبوري ست<br />خاك دل بيخته ، شرحه شرحه ، شيار مي زنند !<br /><br /><br /><br />- مي خواستي به سازت ، چه كوك كني عزيزم !<br />انگار پنجه ي مضراب هم ، گم كرده اي<br />مگر نه اينكه : به آهنگ ظريفي ، به باد خواهي رفت !؟<br />بگذار حالا حالاها ، قنديل هاي يخ ، آب شوند !<br />تازه ، اين اول دي است ...<br />تا سقوط بهمن – در گردنه ي حيران - !<br />دندان ، روي جگر بگذار !<br />با لب گزيدن هاي الكي هم ، ديگر ، كسي از كسي حساب نمي برد<br />با تكه ابري سرگردان<br />به ناگاه پرت مي شوي ته دره<br />آن وقت كه : تنگ ترين قافيه را ، باخته اي<br />آري ، اين صداي آن نره غولي ست<br />كه به تو ، مدام ، هشدار مي دهد ! ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> هفت خوان !<br /><br />چهره ي كاغذي ام مبوس !<br />هنوز ، به خطوط برجسته اي ، نرسيده ام<br />از زخمهاي كهنه ، ظاهراً خبري نيست<br />پس اين خون ها ، از كجا ، جاريست؟!<br /><br /><br />- با شانه ي رود ، بالا مي روي<br />- رودابه –<br />نه به آن شيوني كه داشتي زال<br />تنها ، به زلف خدا ، چنگ بزن !<br />به پهناي جهان ، بيانديش !<br />به رستم ، به تهمينه ، به سهراب<br />به سياووش غريب ، كاري نداشته باش !<br />گُرد آفريد<br />خود ، گليم از آب ، بيرون مي كشد<br />اگر مَكر ِسودابه ها بگذارد<br />نه راه سمنگان مي روي – بي رخش –<br />نه دنبال نوش دارو ، مي گردي<br /><br />............<br /><br />گر چه : بوي قورمه سبزي مي دهد سر اسفنديا ر<br /> گيرم كه : روئين تن هم ، باشد !<br />- ” تو “ به كارهاي عقب افتاده ات برس !<br />و گرنه<br />حال و روز من ، همين است<br />به هر كجا دلم خواست نمي روم<br />باري : سرداري كه آبرويش در تاريخ حماسه ماند<br />همبستر همين خاك است !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />گنج قارون !<br /><br />- قسم كه : نه ، نمي خورد !<br />چشم و دل<br />به شانه هاي ريخته ي شنزار ، داشت<br />به شاخ و برگ درختان<br />به تن هاي خفته در ديوار ...<br />كه فرداي قيامت<br />چگونه حساب پس مي دهند !؟<br />- او تنها آه خود فرو مي خورد<br />كه نه قصد كوچيدن از ديار تن اش داشت<br />به زبانه هاي عطش اش<br />آتش زير خاكستر مي ريخت<br />كه آب را ، بايد شُست !<br />تا آب و هواي گناه ، روبراه نشود !<br />شايد : شوريده اي سخت جان<br />به كُرنش تنها خدايي برخاست<br />و اين فراواني قحطي<br />به يك جام نور ، درمان شد<br />كه اينك ، بر خلاف بادهاي موافق<br />به هويت شوكران اش<br /> گواهي مي دهد !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />قراباغ شكسته سي<br /><br /> تقديم به اهالي موسيقي<br /><br /><br />((اين كيست درميان حنجره ام گام مي زند))؟!<br />پرده،بالا وپايين مي رود<br />سرزلف رديف ،باز مي شود<br />((شوري))به پا مي كنند در گوشه وكنار((هفت دستگاه))<br />((قطار))درناهاي مهاجر<br />حركت مي كنند با(( تحريري)) آهسته<br />((سه گاه))درايستگاه نرسيده به ((راست))<br />دوكوچه پايين تر،سوارمي شودبه نرمي آب<br />از ((منصوريه))درگوشه وكنار((همايون))،فعلا هيچ خبري نيست؟!<br />تازه ((چهارگاه))هم ،سرچهارراه((ماهور))وحماسه<br />درترافيكي سنگين،گيركرده است!<br />اما،((قطار))همچنان حركت مي كند<br />((مقامات))يكي يكي،سواروپياده مي شوند!<br />كمانچه،تار،پيانو،گيتار و...<br />-مثل اينكه اينها همه،كمي هارموني،كم دارند<br />انگار،چند((راميز))وچند((هابيل))و...كم آورديم<br />-نه نه،((سمفوني))كه نمي خواهيم<br />((بتهون))،((شوپن))،((باخ))و ((چايكوفسكي))بجاي خود<br />بزرگند،خيلي بزرگ...<br />-لابد به دستور ((حاجي بگ اف))<br />اپرا،هم موقتا تعطيل است...<br />((زابل سه گاهي))بيات كرد وترك شيرازي و...<br />بعلاوه،((يتيم سه گاهي))با بيات قاجار<br />همه وهمه پيش كش شما<br />تنها،((قراباغ شكسته سي))مي خواهيم<br />آنهم با دامن دامن /اشك حسرت!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />براي آشناي ديرين <br /><br /><br />مي رنجاني ، آنانكه برايشان مستقيم مي تابي <br />دوستي ، از كينه ي ديرينه ات ، مي جوشد<br />بخت خارببين!كه چگونه:گل مي كند_<br />در حصار گل خانه ات ؟!<br />كبره مي بندد دل و دستت<br />از شدت دوستي و دشمني<br />گيرم خورشيد، در مدار خود، دايره نچرخد<br />جلوي طلوع و غروبش كه نمي شود گرفت<br />و تنهايي را ...<br />اين شب است كه پرده مي پوشد<br /><br /> ترانه ي دلدادگيت ، براي همه ، بخوان!<br />بگذار، رگانت ، از عشق معشوق خيالي <br />پرخون شوند!!<br />در اين جهاني كه :<br />در خردترين واحه اش <br />پير، مي شوي <br /><br /><br /><br />اكنون <br />دهان غنچه ي دوشيزه ات <br />لب ريز بوسه اي است <br />پيش بسوي <br />جواني از دست رفته ات !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />خوره <br /><br /><br />در بع بع بره اي <br />اين چوپاني من است <br />كه گل مي كند!<br />در مصاف گرگ و سگ گله<br />گناه از من نيست <br />كه شكست مي خورم <br />ارواحي كه : از حساب و كتاب ، مي گريزند<br />ياريم ، نمي كنند!<br />من آن دزدي نيستم <br />كه با گرگ هاي سرگردنه !<br />بند و بست ، داشته باشم <br />من هر روز<br />با سايت كبوتران صلح /در ارتباطم <br />خُردَك نيشي ...<br />بادِ غرورم ، مي تركاند!<br /><br /><br />بهايم ، به ضيافتم مي نشينند<br /><br />و بي گناهيم <br />شمال و جنوبم ، تصديق مي كنند<br />اين تنها وزش نگاه حرام من است <br />كه در خميرمايه ي تو<br />چمبر، زده است !؟<br />و مرا امروز<br />به كج ترين راه ممكن <br />هدايت مي شوم !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />با ستاره ي قطبي <br /><br /><br />سفر، اختراع غريبي ست !<br />يكي از همراهان <br />پشتِ چراغِ موشي <br />سبز مي شود پايِ پياده <br />واگويه مي كند:<br />سفر، اختراع غريبي ست <br />آنهم به سرزمينِ بارانهاي ِ گُرگ خورده!!<br />بي هيچ كفشي ، كه اجازه ي ماندن نمي دهد!<br />پوسته ي انتظار ِراه ، مي شكافي <br />سفر، اختراع غريبي ست <br />انگار، ماهي ات را، مرام نيست !؟<br />تا، ريخت ِ آبت ، تاريك روشن كند<br />من ، بي پاي تو هم ، راه مي افتم <br />و بيشتر از خود، خواب مي بينم !<br />سفر، اختراع غريبي ست <br />به سايه هاي ديوار<br />عاشق مي شوي <br /><br /><br /><br />اين ساقه هاي خشك <br />با تو، دست آشنايي مي دهند!<br />رنگ و بويشان ... هنوز خام و تازه است<br />آواز مادر زاديم/ فراموش كرده ام<br />سفر<br /> اختراع <br /> غريبي ست !!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />منظري به رنگ و بوي سپهر<br /><br /><br />بسامَدَم ، ديگر، بس است برادر!<br />زيادي ، جلف مي شوم <br />سراغم ، ِمن بَعد<br />از نام و نشانِ برباد رفته بگير!<br />كافيست ...<br />وگرنه ، پوست انداخته ام چندين بار<br />در خار و خاشاك/ در آبراه انحرافي<br />جيبها و جوبهاتان <br />در اين كوچه هاي بن بست <br />كه خيابانهاش علي القاعده <br />به گرد باد تند، منتهي مي شوند<br />لابد، سرعت ذهنم <br />كم مي كنند، از براي دورخيز<br />به سمت اسكناس ِ هفت خط ...<br /><br />اين بار هم <br />سفر و حضر شعرم <br />به اختيار، تو بود ...<br />آن تويي كه : به اعتراف ِ دلم <br />ناخالص تر از مَني !<br />خبط و خطاي بي رويه <br />از سَرو رويَت بي حساب <br />به حساب و كتاب خالي من / جاريي ست!<br />يك لحظه ، حتا<br />فرصت آب شدن <br />در گرماگرم شرم /به من نمي دهي !<br />تويي كه : ظاهرا، بور مي شدي در شرم حضورم ...<br />با غرور كودكانه اي <br />در كنار بادبادكي رنگي <br />كمي به داغ حسرت پرواز ...<br />مي نشينم و مي انديشم <br />نگاهم با نگاه ((سپهر))<br />به يك نقطه اي ، در دوردست <br />گره ، مي خورد!<br />واي از دست اين تعطيلي صبحي كه :<br />فردايش ، يك روز جمعه ، نيست !؟<br />تا به ياري هدهدي جوان <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />به دريافتن سيمرغ قاف ...<br />در ني ني چشمان سپهرم <br />و يا، در لابلاي ستاره هاي خودم /برخيزم!!<br />نه به فتح قلّه اي ، در هفت واديِ سُلوك <br /><br />امروز، شبكه هايِ ناشكيبِ باران هم <br />بر محيط لبهاي بي زبانمان انگار گِل !!<br />يا، زر و سيم خاردار، كشيده اند<br />از جنس برف و بهمن <br />يك زمستان سخت!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />حرفهاي عوضي <br /><br /><br />حرفهاي سراسري ام <br />براي چاپ چندم <br />آماده است <br />بامدادِ رنگي نوشته اَم <br />در ظهر ِعطش <br />با دست و پايي شكسته <br />آب كشيده اَم <br />با گوشهاي پت و پهن اش <br />چشم در چشم زاغ و كلاغ، مانده ام <br />مني كه به ظاهر، از نشخوار راست و دروغ، متنفرم <br />با اين شَستُ و قيافه <br />با نشانه هاي شكسته <br />در جهاني كه هر روز بيشتر مي گنديم چه كنيم ؟!<br />-كمي در دامنه هاي لاف و گزافم <br />كولاك مي كنم <br />و در بازگشت به خود بازمي مانم <br />كه از كجا شروع كنم <br /><br />تنها، خط مي زنم آنچه را كه مي نويسم به اكراه ، نمي نويسم <br />انگار نبوده ام كه بودنم به همه ثابت كنم !<br />اما، در قيامت اين قامت عوضي ام <br />در پوست كُلفت ، اين همه خالي اَم <br />با خوديّت خود، هميشه قهرم <br />در اين بُرجِ زهر مار<br />به اميد سَلف و خلفي مبهم <br />خود را به دور ِدايره اي <br />به باد داده اَم <br />با اين وصف <br />در اينجا<br />خط قرمز مي كشم <br />به نصفه نيمه هاي تَنَم !...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />شبانه هاي خشم <br /><br /><br />در پوتيني بي پاي سر<br />ديگر، عقل ، بكارت نيست !<br />به هر نقطه اي كه مي لَغزي <br />بُوي ِ بد، مي گيري <br />مثل هميشه ، بخاطر هيچ ، مي بازي <br />بعد از چند دست بُرد شيرين <br />من ، يك اسم گُم شده <br />به تو، قرض مي دهم <br />با آن ...<br />يك دوره ي طلايي ، خواهي داشت <br />اي واي !اين تويي كه در خواب بيداريت <br />كلافِ رويا، مي بافي !<br />لابد، در شمال و جنوب زمين / آب خواهي رفت <br />خيال نكن كه در امتداد تو<br />خاموش مي شويم <br />چنگ در گيسوان پريشان ، ديوانه ات مي زنيم <br />با دستاني ، آغشته به خون كه نمي شود!<br /><br />((اين )) نويدِ خوبي نيست براي تو<br />زبان شهر، به بند پنهانت ، بسته ، مخواه !<br />شب شماران <br />به زبان شايعه ، بال و پر مي دهند /بال و پر مي ريزند<br />ما كه : از چشمانت ، آنقدرها، افتاده ايم <br />كه انگار اصلا نبوده ايم <br />اگر درست به خاطرم بماني <br />مرگم را براي تو، خيلي ساده مي گيرم <br />و خود را<br />تنها، نه بخاطر خود، امتحان مي كنم !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />گلايه هاي حلزوني !<br /><br />شعله شعله مي پاشد<br />اين چلچراغ<br />ته كشيده پيهِ جانَش انگار<br />قلمرو آسمان ، روشن نمي كند!<br />شب است و ...<br />واژه ها، بيداد مي كنند در تاريكي <br />چشم هاي جوشان <br />بلندترين آواز خود مي خوانند!<br />-دستاني از بخشيدن نمي آسايند<br />آه از گرسنگي ِ سيري ام!!<br />((من )) تشنه ي تشنگي ِ شمايم <br />اما امروز ...<br />مشتاق شنيدن نيستم <br />مثل اينكه ، قحطي آفتاب / تمامي ندارد!؟<br />پاره اي از مَن ِ خراب شده <br />در كتابهاي ِ جاري ِ شما<br />جامانده است <br /><br /> موفق باشيد!!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />فرصت <br /><br /><br />بوي خانگي ، گرفته ام <br />خواب حشرات موذي ، مي بينم <br />تنها، فرصت يك دور<br />بيداري ، برايم باقي مانده است !<br />وقتي به دهن دره اي ، دهانم باز مي شود<br />گوشهاي نامحرم <br /> !به سمت بيدار خوابيم ، كشيد مي شوند<br />از پشت دريچه اي كه ظاهرا<br />قاب ، گرفته اند<br />شاخكي <br />ديد مي زند، مرگ تدريجي ام <br />من ، يك روز، پرنده بودم در آسمان شما<br />كه اكنون ، بي بال و پَر ِپرواز<br />كنار اين سولدان ِ كثيف ...<br />و آبدان ِ عطش <br />مچاله گشته ام <br />به انتظار مرگ!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />همزاد<br /><br /><br />چشمانت پاك نيست !<br />اي سايه به سايه ي محبوب من !<br />از بيضه هاي ِ زارَت <br />چه جوجه هاي مغروري ، برخاسته اند؟!<br />در بهشت افعيان ِ پير<br />چه كسي تو را فريفت !<br />گيرم هيچ تقلايي نكردي <br />برخيز!<br />با اين وقار سربه زيرت <br />كه مادرت لبخندي خاموش است <br />و پدرت ، شاهزاده اي فراموش شده <br />ميوه ي پيوند اين دو دل داده <br />نه تنها تو، مني !!<br />بلكه هر هيولاي ِ بي شاخ و دُمي<br /><br />مي توانست باشد<br />ديگر، بيش از اين <br />بر من ، خشم مگير، خُرده مگير!<br />چشمانت ، خيلي پاك نيست <br />اي سايه ي محبوبِ من !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />پابه پاي ِ دار<br /><br /><br /> وقتي ، چارپايه اش ، از زير پا، درمي رفت <br />گلويي دورتر<br />از براي رفتن و ماندن اش ، فشرده مي شد!<br /> ........................<br />- زبان كوتاهش <br />به درازترين شكل ممكن <br />بيرون زده بود<br />به ديگر سوي <br />اگر زمان ، متفاوت با احوال او، پيش مي رفت <br />لااقل دهانش چنين بي ريخت نمي شد<br /><br />اين همه عالي جنابان خودسر<br />تا به كجا رفته اند!؟<br />كه در اين قمار باخته <br /><br /><br /><br />به بُرد و باختي دوباره زده اند<br />- اين حلقه هاي همان رشته اي ست <br />كه با حركتي ناقص <br />اكنون به گردن ِ فرد فردِمان <br />انداخته اند!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />دنيا اهل زندگي نيست !<br /><br /><br />فك ِ اضافه ام برداريد<br />انگار زياد حرف مي زنم !<br />به الف ِ اطلاقم بسپاريد<br />-مي خواهند دست به اوراق ِ هويتم ببرند<br />اينجا، يتيم خانه ي عيّاران است <br />باز هم كم آورده اند<br />قسم به نان و نمك مشترك <br />كه ديگر دامن هر آدمي نمي گيرد<br />- من ، مردي ناداشتم <br />حرفي تازه <br />براي گفتن و ماندن ، ندارم <br />هرجا كه مي روم <br />پل هاي پشت سر /خراب مي كنم <br />اين دنيا هم ، اصلا اهل زندگي نيست !<br />وقتي از دست خودم <br /> به خانه ام پناه مي برم <br />از گلوپيچ ِ پنجره اش <br /><br /><br /><br />به بيرون پرتاب مي شوم <br />-باري : با مرگ و مير شبانه ام <br />كمي به زاويه ي روشن روز/ رسيده بودم <br />كه نيمه هاي راه <br /> سوخت ِ چراغم /بي موقع ، به تَه كشيد<br />و ساحل ِ آشفته ي نامم <br />براي هميشه <br />طوفاني ماند!؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />در چهار پرده ي مبهم<br /><br />پرده ي اول :<br />ستاره ي اقبالت زير مهي غليظ<br />بر تارك آسمان ، تو را ديد مي زند !<br />سوار ابر خاكستري ، بر بومي از راه مي رسد<br />تا پاسخي باشد به پرسشهاي بي جوابت<br />نه از براي تخريب !<br />نه از براي كرنش ...<br />تو ماهي آزاد اين اقيانوس بي كراني<br />به رغم آبشارهاي تند و ...<br />زادگاهت همه جاست<br />بار امانت به دوش مي كشي<br />نه از روي هوا و هوس ...<br /><br />در پرده ي دوم نمايش :<br />سنگي از فلاخن افتاده ، را ماني<br />به دور بوسه هاي زميني ، خط باطل كشيده اي<br />به ديدار قومي مي شتابي<br />كه انگار پيامبر مهجورشان هستي !<br />گاهي ، به تنهايي ، كبوتر مي پراني<br />شبيه دل خويش ، مچاله مي شوي<br />ميان آينه هاي مكدر ، آب مي روي<br />واژه هايت دور از انتظار ، زود پرپر مي شوند<br />واژه هايي كه:پيرترين نگاه توهستند!<br /><br />در پرده ي سوم :<br />ماشين ها به لهجه ي غليظ ، بوق مي زنند<br />گناهت نابخشودني ست !<br />آلوده ي آه و ناله ي زميني ست<br />آنهم به سبك و لهجه ي خودت<br />هفت خط پياله ات پر پيمان نيست<br />از اين مستي ناقص ات<br />شب گرديت حاصل مي شود<br /><br />پرده ي آخر :<br />اين سگ لعنتي عجب نگهبان سمجي ست ...<br />براي هيچ كسي غير از تو ، دم نمي جنباند !<br />بادهاي باكره بغض كرده اند ...<br /> -يكي مي گويد : من از تو خوشبخت ترم<br />تخم سعادت به روي آبي روان است بگير !<br />با اين طراوت دروغين<br />تقويم بهاريت كجا بود كه پاك شد ؟! ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />سمفوني مردگان <br /><br /> براي استاد محمدرضا شجريان<br /><br /><br />يك دستگاه موسيقي درهم <br />به رنگ چشمانت <br />نت مي نويسي ، كوك مي كني !<br />به تكلم گامهايت <br />شور مي انديشي <br />از رديف ِ مُقامات <br />در خواب و خماري <br />عبور مي كني <br />از تحرير شبانه ي گريه ها /خنده هاي بي صدا ...<br />بيات ترك و بيات شيراز، مي چيني <br />از پيشاني ِ بلندِ قطار<br />گره هاي پاي ماهور<br />باز مي كني!<br />تنهايي ات را گاهي <br />با قانون ِ ساز، زمين مي گذاري !<br />از گوشه گوشه ي راست <br /><br />به اوج ((منصوريه )) مي رسي <br />آنگاه : بي مددِ سه گاه و -<br />- چهارگاه <br />سمفوني مرگ خويش <br />ساز مي كني !...<br /> -كه خدا نياورد آن روز را<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />مادرم لب برچيد و رفت<br /> به روح مادرم<br /><br /> <br />با خيال آسوده مي مويم<br />پدرم ، پياله گردان عشق من بود<br />خوشا به حالش كه معصوم ماند و رفت<br />قيچي دوباره مي پيچد در زخم پيچ زخمم !<br />پيراهني سياه ...<br />به قامت اندوهم مي بافند<br />روح مادرم ، از شكاف در ، به حالتم مي نگرد !<br />لب بر مي چيند و آهي از نهادش بر مي آيد<br />حلقه حلقه ، دود مي شود به آسمان مي رود<br />وقتي سر و صداي اين غوغا ، مي خوابد<br />قيچي ، دوباره ، در زخم پيچم مي پيچد<br />اين بار ، مادرم بكلي از دست مي رود !<br />از قله هاي كوهي بلند ...<br />انگار سنگهاي بزرگ ، بر سرم آوار مي شوند<br />روزگار ، سعي مي كند مرا توجيه كند<br />- كسي مي گويد : نمي شود در بست ، روي دست انداز ، رفت<br />پدر ، مادر ، خود ، جاده است<br />- راهت بگير و برو !<br />سعي ما ، خيلي وقت<br />مقصد ندارد<br />آدمي ، بي حساب و كتاب ، متولد مي شود<br />و آنگاه ، به ناگهان ، مي ميرد.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />رقص خون !<br /><br /> به روح سهراب سپهري<br /><br /><br /><br />عطر گلاب<br />از دل و دماغ ، سر مي رود<br />حضور گيسوانت را شنيدم<br />- چه سهراب و چه سياووش ...<br />همه دوستدار تو اند / اي گل قمصر كاشان !<br />هيچ حرفت ، بي گوشواره ي گوش ...<br />ديگران ، گناه مي كنند به جهنم !<br />به اجداد نيمه وحشي مان رفته اند !<br />گوشت برادر مرده ، به دندان مي كشند ، بكشند !<br />اينها ، اسيران آزادند نه آزاده<br />كه بالبهاي بسته<br />پا برهنه ، گرد جهان مي گردند<br />گاوها ، با ِشكوِه هاي علفی<br />گروه گروه ، ماغ مي كشند<br /><br /><br />- آنسوي عروسكها / شبهاي كاغذي<br />بادبادك مي شوند ...<br />سهرابي در چنگ خرچنگ خون ، مي گفت :<br />- من چند سال با تو همكلاس بودم<br />براي مرگِ هم نقشه مي كشيديم !؟<br />تو باز هم زنده ماندي ! / من رفتم !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />شهرزاد قصه گو<br /><br /><br />چه لحظه هايي كه بي درنگ فوت مي شوند !<br />اين لبخند اضافي<br />دليل بي خيالي تو نيست<br />شايد دهن كجي به طول و عرض زندگيست كه آتش گرفته است !<br />راه هاي بي تصميم ، سرگردان ، حركت مي كنند<br />و چند پله ، از صداي بلند خود ، پائين مي آيند ...<br /><br /><br />سنگ ، وقتي دنياي گنجشكي را كور مي كند<br />طبيعت ، تن به شيشه هاي يخي مي كوبد !<br />- مي خواستي با اين رنج پايدار<br />كجاي شادي امان مشاركت كني !<br />با آن دلي كه لاي انگشتان كبره بسته ، گير كرده است ، سخن بگوي !<br />و بپرس كه آيا كسي به انتهاي تنهائيت رسيده است ؟!<br />پا جوش شجره ي جوان ، با يك تلنگر زبان<br />با اين ذهن بي قرارت انگار قوام گرفته است<br />- شيرجه مي روي به بستر مخفي واژه ها ...<br />و شايد هم از حول حليم به اقيانوس بيفتي !<br />- چه لاك پشتهايي كه پشتشان به خاك ماليده اي !<br />امروز ، كلاهت را قاضي كن !<br />حرف از ستاره و مرجان نيست<br />رمزي در دل اين نوشته است<br />گرمايي كه بر سر سرماي من نشست<br />مرا هم پخت<br />امروز روزگار ، زمستان سپيد را هم روسياه مي كند<br />آنقدر به اشباع شده گي رسيده ايم كه مپرس ؟!<br />هزار و يك شب ديگر مي خواهيم با شهرزاد قصه گو<br />اين گوي و اين ميدان ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> پيش و پسي بست ...<br /><br /><br />شاعري ناشيانه<br />تا پاي خسته ي كلمات<br />بال بال مي كوبيد<br />كه از آسمان خيالش عقب نيفتد !<br />نا گاه پرنده اي غريب<br />بر پوسته ي درختش<br />طرحي كشيد و رفت<br /><br />- و تو نيز<br />به گستره ي خاك<br />بال و پر مي ريزي در غم فراق<br />- اين حرفهاي ظاهراً بي ربط<br />روشن ترين چراغ تو نبود<br />- اينجا ، كنار هم از ماندن و ايستادن خسته شده اي !<br />پيامت را فرو بگذار !<br />چرا كه : پيامبران<br />به ناگهان ، نازل مي شوند !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />در قايق دلتنگي <br /><br /><br />ماهيان ديروز حوض <br />در بالا و پايين اين رود<br />امروز، به مدار صبوري نمي چرخند<br />اما، چرا، به گاه دلتنگي <br />در كنار قايق تو<br />پهلو مي گيرند؟!<br />سنگ هاي درشت ِ ((اين رود))!<br />در انتظار سيل بزرگند!<br />تا به جاي خود بنشينند<br />من ، زبان رود و ماهي و سنگ را<br />از تو آموخته ام <br />و در اين بن بست بي سبب <br />گير كرده ام <br />تو خود روزي ، رود بزرگ بودي <br />كوچه هاي باريك زندگي <br />از پيكر عريض تو، به سلامت عبور مي كردند<br /><br />اكنون چرا، از اشتياق جاري شدن <br />باز مانده اي؟!<br />و در عالم خواب ، بوي مرداب گرفته اي <br />و به پلك هاي بسته و خسته ، پناه برده اي <br />يقين بدان !هر لحظه ، حكمي جداگانه دارد<br />اگر باران ، توهم ترس تو را<br />بو مي كشيد<br />جغرافياي عبورش <br />از اقليم تو<br />بازپس مي گرفت <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />مي خواستي همين را بگويي ؟!<br /><br /><br /><br />در غياب قله ي كوه<br />از ميان بُر درّه <br />سينه خيز مي روي !<br />پرنده ها<br />پناه امن خود را<br />براي تو، خالي مي كنند<br />يك چشم بر آسمان و -<br />يك چشم بر زمين ناهموار، مي دوزي <br />به ناگاه ، راه ، زير پايت گم مي شود!<br />درختان بي حوصله !<br />با دهان درُه اي <br />گمراه ترت مي سازند<br />و تنها مي داني <br />در حوالي سيل /آتش ِ عطش گرفته اي <br />و همه چيز را<br />به رنگ آب مي بيني !<br />با اين دورخيز<br /><br /> مي خواستي چه بگويي ؟!<br />((زمان عقربه هاي نافرمانش را<br />زير چرخ دنده هاي ِ خود<br /> له مي كند))؟!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />روي ِ من ، حساب نكنيد!<br /><br /><br />دعاي باران <br />ممكن است سيلي ويرانگر<br />بر دهان رودهاي جوان <br />جاري كند!<br />هرچند اين قصه اي كهنه است <br />ولي ما هنوز هم ، دنيا را<br />به قد خودمان مي بينيم <br />اما وقتي به شهرستان مست قدم مي گذاري <br />به ناچار، پياله اي سر مي كشي <br />آنگاه با اولين شماره ي پرواز ...<br />دست هاي خاموش تو در آسمان خدا<br />اوج مي گيرند<br /><br />لازم است پيشاپيش بگويم :<br />روي شانه هاي خالي من <br />حساب نكنيد!<br />من خود به پسوند ديگري نيازمندم <br /><br />شايد بداني <br />كسي كه شكل دلخواه مرا<br />در تو كشت <br />اكنون در ضمير مشتركمان <br />مستتر شده است <br />نمي دانم چرا؟<br />حركت آرام لب هايت<br />بوي گريه مي دهند؟<br />و باز، نمي دانم <br />مستي هذياني شعرم را<br />كدام پياله ، كدام ساغر و ساقي ، بدوش مي كشد؟<br />اما خوش دارم <br />اين سطرهاي نيم خورده را<br />كمي محرمانه بنوشيد!...<br />((تا اتفاق بعدي ))، خداحافظ شما<br />ديگر، من بعد، امضاي من مادرمرده را<br />در پاي هيچ درختي <br />مفت و مجاني <br />نمي بينيد والسلام !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />در حاشيه ي دور ِآفتاب <br /><br /><br />وقتي سايه ي سايه ها<br />در وحشت دست ها مي لرزند<br />دست و دلم <br />به ياد تو، بند است <br />اما، اين زمين حسود - كه چشم ديدن ترا ندارد -<br />تا به كي <br />سايه ي آسماني ترا<br />از من ، دريغ مي كند؟!<br />O<br />در حاشيه ي دور آفتاب <br />چندبار و چندين بار<br />خود را دور مي زنم <br />و به تعداد روزهاي باراني ات <br />هي قربان و صدقه مي روم <br />حتا در شدت بي قراريم <br />حواس ِ جمع ِ جهان <br />پرت مي شود<br /><br />در انبوه روياهام <br />روياهاي شيرين تو را<br />لب مي گزم <br />و گناهان كبيره ام را<br />در استغاثه هاي شبانه ام <br />تقاص ، پس مي دهم <br />تا شايد:<br />نيمي از بهشت ترا<br />از آتش جهنم خود<br />برهانم!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />وقتي يادت را ورق مي زنم <br /><br /><br />دهانم به گنجايش نام تو نيست <br />اما:<br />نامت را هميشه مواظبم <br />مي خواستي چهار فصل جادويي<br />براي خود<br />جاودانه كني <br />آرزوي قشنگي ست ...<br />آن وقت ، كسي به غارت اندوه تو<br />برنمي خواست!<br />تو را در هر لباس و لهجه اي كه باشي <br />خوب مي شناسم <br />يادت را<br />صفحه به صفحه ورق مي زنم <br />طرحي ((فرانو)) از سيب ِ صورتت <br />در خاكستر ذهنم جرقه مي زند<br /><br />امروز، بار سنگين چشمانت را<br />زمين بگذار!<br />اگرچه : اين زمين لعنتي <br />هنوز هم <br />به قدر كافي <br />رشد نكرده است <br />اي كاش پرنده مي شدي !<br />شايد بالي به وسعت آسمان مي گشودي <br /> !به من بگو<br />چه كسي خاك را<br />پرنده مي كند!؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />يك زندگي ، شكست ِ عاشقانه<br /><br /><br /><br />ترا چه مي شود اي دوست ؟!<br />بي گمان آن ها ...<br />علف ترديد در دلت مي كارند<br />و علف هاي هرزت را<br />مدام قد مي كشند!<br />به رندي <br />پيشاني بر ديواره ي غروبت مي سايند<br />و گاه گاهي با دلوي خفته و سوخته!<br />باغچه ات را<br />آبياري مي كنند<br />به حرف هاي گيجت <br />به ظاهر ميدان مي دهند!<br />ولي در پستوي گلو<br />گُل ِ تحملت را<br />دست به سر مي كنند!<br />- اما<br />به آسمان خود، راهت نمي دهند!<br /><br /><br /><br />لباس ِ خستگي ات را<br />در گذرگاه باد<br />به باد مي دهند!<br />و آشوب ِ تاختَت را<br />براي هميشه از تو مي گيرند<br />بيستوني فرهادكُش در مقابلت مي گذارند!<br />تا يك زندگي ، شكست ِ عاشقانه <br />به تو، هديه كنند!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />يك صفحه ، شعور خام <br /><br /><br />شعرهاي مچاله ات <br />در سطل هاي بي اعتنايي <br />دست به دست <br />سپرده مي شوند به نسيان!<br />سهم كوچك تو از دوستي ِ بزرگ!<br />همان سهم ِ سرخورده ايست -<br />كه رخت و پخت ِ بي ريختش <br />هم اكنون <br />حجم وسيع كوچه ها را<br />پر كرده است<br />O<br />تو از خاستگاه پيشاني باز<br />برمي خيزي !<br />و به سياست الفاظِ رِند<br />پشت مي كني<br />و يك صفحه شعور خام<br />به دوستان ِ قديمي ات حواله مي كني<br /><br />با خود مي انديشي :<br />راه هاي شعرت<br />به اين سادگي<br />به اتوبان بن بست<br />ختم نمي شود<br />اما روسياهي<br />باز هم به زغال مي ماند<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />تو نميري من بميرم!؟<br /><br /><br /><br />به دانش دروغينت مناز!<br />هنوز، در زبانت ، آواز ِتشنگي ست<br />كه نم پس نمي دهد!<br />اين دل بي صاحب<br />قرباني ريخت و پاش توست<br />كه در ميان شعله هاي آتش<br />تلخ مي خندد و -<br />تاوان پس مي دهد<br />O<br />باري : من ، سرشار خون سياووشم<br />و تو، لبريز عقده هاي سودابه ...<br />چه كسي به خيانت اين چنيني<br />خيانت مي كند؟!!<br />وقتي در غفلت كيكاووس و رستم<br />پيران ويسه ، حريف سعايت ِ گرسيوز نباشد!<br />لابد، اين دشتي هاي بي دشت هم!!<br /><br />به سواد شب ، شنگرف مي پاشند<br />اين هم ، يك شب ، از هزار و يك شَبَت<br />تكرار مرگ من ، به فرمان افراسياب ...<br />در گلوي چه كسي ، گير كرده است ؟!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />چوگان بازي ، در ميدان كتاب <br /><br /><br />شيرازه ي كتابم <br />براي تدوين و كتاب شدن!<br />فقط: دو گوزن و چند آهو، كم دارد<br />اگر، "از حوصله ي متن "، خارج نباشد<br />حتا، شعر بي محل هم مي كشم <br />كه كمرباريكش ، قر مي ريزد!<br />و روي پيش خوان اين و آن بانك <br />تاب مي خورد<br />O<br /> -يك كاسه ، لبريز گريه <br />با يك ليوان ، حال و هواي پُرخنده <br />مشكل خوانده شدنم/ حل مي كند<br />پس اين همه دلهره ، از براي چيست ؟<br />آنكه روي ماهِ زمين/ در ميدان ِ چوگان بازي ِ كتاب <br />راه مي رود<br />حتما، بي علم نيست ...<br /><br /><br /><br />-امروز، به هواي گرگ و ميش <br />زل مي زنيد<br />يك موجود فرودست ...<br />آن روزهاي فراموش شده <br />بي دريغ در كارناوالي خوش !<br />به يادتان ، مي آورد<br />آن صحنه ي تولدي كه :<br />براي اولين گريه ي آدمي <br />نطفه مي بست !؟...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />گُور خانه <br /><br /><br />از تابستان ِ بهم ريخته اي <br />ايام ِ رنگ باخته ، مي زايد<br />نگاه ِ بهاري ، به اين سادگي ، پهناور نمي شود<br />كسي در باغ متروكه <br />به استقبال هيچ يادي نمي آيد<br />بوي كهنه ي بدرقه <br />مشام آدمي را، آزار مي دهد<br />هرچيز در پاي پله هاي كور، مي پوسند<br />گلهاي به گل نشسته ، در آستانه ي در<br />خشكشان زده است <br />روياهاي خام را، ديگران ، در خواب هاي طولاني ما، مي بينند<br />تازه ، به هيچ چيز تازه اي نرسيده ايم <br />لچك سبز ديوارهاي گلي هم <br />انگار مَعجر ِسياه ، سر، كشيده اند<br />كليد ِكلبه ي باغ<br /><br />به دست همسايه ، گم شده است <br />اينجا، كسي پايان خود را<br />عاقبت به خير، نمي بيند!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ماهي سياه كوچولو<br /><br /><br /><br />شايد: بَدان بَدقلق ، چاره ي كار، بدانند!<br />چشم هاي سرخ ِ مرده/ خود حكايت تلخي ست<br />كه زندگان خاموش هم!<br />به دهن دره اي ، تن مي سپارند<br /> -اي واي من هنوز<br /> جمعي ، به لفت و ليس شبانه ام ، سخت معتادند!<br />ماهيان سرخ و سياه ...<br />از كوچك و بزرگ گرفته تا ...<br />با خواب و خيال اقيانوس ها<br />امروزه ، در پاگردِ اين حوض هاي كثيف <br />از حال ، رفته اند...<br />حالا، تو بيا، با هزار ترفند/ رنگ شب عوضي ببين!<br />و يا از اعماق ِ انجمادش ، اگر مي تواني ، نصفه نيمه ، برگرد!<br /><br />آن روز ...<br />وقتي كمر مجسمه ي آزادي ، در جهان شكست !<br />ستون فقرات آدمي ، تاب برداشت <br /><br />و آن غول هاي يك چشم و يك دست ،<br />براي حفظ تاج و تختشان <br />گلوي تمام حرف هاي بودار، را<br />تا انتهاي نَفَس مي فشارند<br />تا آنجايي كه حتّا:- <br />دختري دستنبو به دست <br />در هراس ِ حاشيه اَش <br />به نزديك كوچه اي بن بست <br />در اندام افسرده اي <br />انتظاري عبث مي كشد!؟<br />غافل از اينكه :<br />همه ي بي گُدار به آب و آتش زده گان!<br />خود، به تشنگي آب و علف ، افتاده اند<br />و مستي كوتاهشان ، خيلي زود<br />به سمت خماري پريده است !؟<br />هر چند:<br />يك چندي ، به تكاپو هم ، افتاده باشند<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />اما، ديريست به همراه غم نان <br />آب از سرشان ، گذشته است ...<br />اكنون ، ديده گان مادر به خطايان !<br />در قول و غزل عيش و نوششان <br />تير مژگان يار، نَه <br />لابد، چشم گريان مي طلبند!<br />با اين وصف <br />چه كسي مدعي ست <br />برق از دامن اديسون- <br />فرو ريخت <br />و شب ...<br />با آن همه سياهي اش <br />به روشني روز، رسيد!؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />با نام مستعار<br /><br /><br />-وقتي چاقوي تيز مي بيني <br /> زود، جراح مي شوي<br />راه پرپيچ و خم زندگي <br />پيش رو داري ، نمي داني <br />اكنون <br />پشت پلك هاي آبي ات <br />عينك دودي كاشته اي كنار آتش نيمه خاموش <br />دامن مي تكاني از خاكستر<br />اين سال هاي بيدار خوابي ...<br />به گمانم ; بر چشم دلت خارها خليده !<br />محتواي چيزي را سر مي كشي <br />امروز، روياهاي مرا نيز، جريحه دار كردي ...<br />- وقتي دم دست ، چاقوي تيز مي ديدي <br />زود جراح مي شدي <br />خيال مي كردي <br />هواي آزاد، اتاق عمل توست <br />لبه ي تيز صخره اي <br />تخت مريضت <br />- چندبار هم ، مي خواستي تن مرا، دراز به دراز، بشكافي <br />دل و روده ام بيرون بريزي <br />قله ي كوه مي شكافتي !<br />انگار با بيست سال تاخير<br />با بيست سال بيدار خوابي !<br /> -گربه اي پشت دريچه ي عينكت سبز مي شود<br /> به اول دبستان برمي گردي <br /> رگه هاي آفتابي خود/ نيش مي زني<br /> در اين روزهاي شمال <br /> يادت مي رود كه كاملا جنوبي هستي <br /> طعم گَس گيسوان ِ مريض ات/ بلندت مي كند!؟ <br /> با حافظه ي تاريخي كه نداري <br /> ذهنت آشوب مي شود!<br /> اين ها همه ، در تاريكي يك خواب خلق الساعه اند<br /> بدور از تمامي پرداخت هاي عالم <br /> و بدور از بده بستان هاي الكي !<br /> اين است كه حقوق مولف !<br /> براي چندمين بار پايمال مي شود ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />- ما، به تعبير عاشقانه ي خود اشكال داريم <br />بوي گُلهاي عوضي <br />دربه دَرِمان كرده است <br />اين قصه ي آن عقربيست <br />به اقتضاي نيش و نوش ما ...<br />وحشتناك ترين حقيقت <br />وقتي ست كه پرده ها برافتد<br />آنوقت يقين مي شود<br />كه شمشير چه كسي چپ و راست <br />سر مي بريد!<br />همه چيز بر پيشاني مخدوش اين تقدير<br />نوشته بود: رنگ چشم ميشي <br />به نقل از "گيل گمش "<br />شاهزاده اي كه : سگ بود!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> آيه هاي مرگ<br /><br /><br /><br />- شبح يك مرگ لعنتي<br />قدم به قدم<br />هيچ گاه<br />بي تعقيب من ، نبوده است<br />باشد :<br />با مرگ خود ، فرياد مي كشم<br />در قلمروي كه فقر بي جاذبه !<br />از سر و رويش ، مي ريزد<br /><br />- براي عبور از خود ...<br />” يك كوچ تاريك ، روشن ، مانده اي “<br />قوت لا يموت خود<br />با پرندگان مهاجر ، قسمت كن !<br />بي خودي ، اشك تمساح هم ، مريز !<br />بوف كورت<br />چندان ، صداقت نداشت !<br />مرتب ، پشت سر زني حرف مي زني<br />كه شوهرش ، مرد خنزر پنزري ست<br />نه تو .../نه من...<br />اين رسم رفاقت نبود<br />چمدانت را زير شيرواني اطاق گاز ، گذاشته اند<br />نه چمدان آقا بزرگ ...<br />كه بوي زن لكنته يا لكاته نمي دهد !؟ <br /><br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />آشوب خفته<br /><br /><br /><br />ما ، همه جور آجيل اين سرزمينيم<br />از بَدو ِپيدايش<br />طفيلي طبيعت بوده ايم<br />كه در حاشيه ي درختان<br />سبز و زرد شده ايم<br />و شعله ها ، در آتش درون ، پروانه رقصيده اند ...<br />آن داس مرگ هم در كشتزار فلك<br />غروبي نيمه جان داشت ...<br /><br />اينجا كه ايستاده ايم<br />فردايي مبهم است<br />پا به پاي برف و باران دويده ايم<br />چنديست ... خود را سر مي دوانيم<br />اين اقليم ، تمام فصولش<br />براي ما<br />آشوب خُفته مي زايد !...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />متهم رديفِ صفر<br /><br /><br /><br />گوشم با شماست ولي <br />آواز ِآويزان ِ، معني نمي دهد<br />اين كه از شاخ و برگش <br />پوسيده است قبل از پائيز ِهر سال!<br />آن هنگام ، كه به امواج راديو،<br />فرمان مي داد دريا هم ، پيش روي مي كرد!<br />من ، ستون فقرات خودم كه هيچ <br />پابه پاي ديگران هم نبوده ام كه بدَوَم <br />اين چمدان خالي هم !<br />پر از ريخت و پاش ِ<br />رخت و پخت هاي من است <br />نه مخفيگاه آلت جرمم <br />كه يكجا<br />گند زده ايم <br />خدا آخر و عاقبتم بخير باشد!!<br />تا حالا<br />چندين بار، خود را شمرده ام <br /><br />از صفر تا يك ، پيش نرفته ام <br />مي خواستم با خاك ِ خودم يكسان شوم <br />برهنگي مي پوشم سَر ِقرار آخرين <br />شايد فصل انقراض زاغ و كلاغ<br />براي هميشه ، سر برسد!<br />كه از شر هميشه مخالف بودنم راحت شوم! انشاالله ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />راه باز، جاده دراز<br /><br /><br />آفتاب سوخته ايِ جسور<br />با مشت و لگد روستائيش<br />باد تنت <br />!بيرون مي ريزد! آنوقت نمي داني :<br />با اين سَر ِشلوغ و نترس <br />بي خارش ِ تن ِ پتياره ات!<br />كجاي زمين ، كمين كرده اي؟!<br />O<br />ورق ورق ، از سطرهاي پريشان كتابَت<br />جدا مي شوي <br />در صفحه ي چندم عمرت ، حس و حال ، مي گيري ، نمي داني <br />با حروف چندرو و چند چهره (ز، ذ، ض ، ظ)<br />(س ، ث ، ص ) و...<br />با املايي نادرست ، شكايت نَه حكايت مي نويسي!<br />قاضي پرونده ، مغلطه مي كند<br />متناقض مي گويي ...<br />كسي را بياد مي آوري كه از تو دور است <br />ولي به زيبايي كلام تو ايمان دارد!<br />اين تاثيري به حكم نهايي ندارد<br />- شيريني خورده است قاضي از طرف<br />به خيالم كمترين قيافه مي گيرد به اطرافيانش<br />اما، آسمان و زمين همه جا، يك خدا دارد<br />نه جاده اي نه بدرقه اي ديگر<br />در راه است!<br />پس ، خير پيش <br />برو به سلامتي بمير...!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />سرگيجه هاي ِ شب<br /><br /><br />با خواب و خيال ، راه مي آيم ، راه مي روم <br />شبها كه از جاذبه هاي چشمانت <br />پاك مي افتم !<br />تا پاي پنجره هايِ سحر<br />هوس تن مي پوشم<br />با رختهایِ كهنه اي <br />كه از ريسمان خدا، آويخته ام <br />O<br />خيلي عجيب است ... نيست؟!<br />در هيچ تصادفي <br />با نفرين تو، كشته نمي شوم ؟<br />اما چه سود!<br />اين چندمين بار است <br />كه از شكل و قيافه ، افتاده ام <br />به ناچار، دست به قلم مي بَرَم <br />قلمي كه كمي ((دست ِ بزن دارد))<br />سال مرگم به حروف ابجد مي نويسد<br /><br />اي واي من ...<br />گربه اي كه سرنوشت ما را<br />با خيل عظيم موشان ، گره مي زد<br />هنوز هم <br />لاي جرز مخروبه هامان <br />زنده است؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ديگر نمي توانم شاعر بمانم <br /><br /><br /><br />پيامبران خوش الحان <br />با اين سكوت طولاني <br />هيچ كاره اند...<br />اين ((شيوايِ )) خيانت ، به خداي هندوان است !<br />پا به پاي خشم مرو!<br />سنگ دامن از خر ِشيطان بريز!<br />كمي كوتاه بيا<br />اي كه ، خود از دل سنگ زاده اي !<br />زني ، نام تو را، باد، گذاشت <br />بي ترديد، آتش پاره شدي<br /> چيني بر پيشاني ، چالي بر گونه داري<br />بي هيچ اشكي گريه مي كني !<br />در آن شب متمايل به صبح <br /> !كه شياطين از خنده روده بُر مي شوند<br /><br />به خون باري پرندگانِ <br />خونين بال قسم <br />اگر چنين ادامه پيدا كنم <br />ديگر نمي توانم ، شاعر بمانم <br />اينكه عمود مي تابد<br />آفتاب ِ لب بام است <br />حكماً غروب <br />كار خود را، كرده است ؟!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />شطرنج<br /><br /><br /><br />عقربه هاي ساعت<br />دم به ساعت<br />عقب گرد مي كنند<br />تا سنگي كه : ديوانه اي به جاه ، انداخت<br />چه چاره كنيم ؟!<br />فعلاً ، آثار شوم اين سنگ<br />در چاه ديگريست ...<br /><br />- اكنون ، تمام مهره هاي بازي<br />سياسي شده اند ...<br />اسب و فيل و پياده<br />به هم ، پوليتيك مي زنند !<br />آدمي ، بجاي خود ، خشك مي زند<br />فرزين سياه و سپيد ...<br />در اقليم يك گليم<br />كه هفت درويش قديمي ، در آن ، مي گنجيدند !؟<br />چون دو پادشاه قديم<br />از هم ، رخ مي تابند‌‌‌ !<br />تا قلعه هاي سست عناصر<br />با يك حركت ، بهم بريزند !<br />باري : آرزوي كيش مات<br />يك آرزوي شاهانه است<br />وقتي از دل و دماغ ، پاك ، افتاديم<br />هنوز براي بردن ، چند دست فرصت هست !؟<br />من ، گوش به زنگ جوابم ...<br />دلم مي خواهد ، از صفحه ي مشتركمان<br />تنها ، بوي نفرت ، نخيزد !؟<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> پند يزدان !<br /><br /><br />تكيه بر بادت مي دهد<br />نيمه شب از راه رسيده اي كه چه !؟<br />بر فرض اينكه دنباله داري<br />بي عبور از خط قرمز ، لطفي ندارد !<br />حالا ، راس ساعت جار و جنجال است<br />چوپان ها هم ، در قمار گوسپندانند !<br />و تو<br />در محاصره ي تماس دائمي گرگ ها<br />لابد<br />به ظهر انگشتانت جوهر گرفته اند<br />كه له سگ گله شهادت دهي<br />عليه آن گله اي به ناچار، گرگ صفت !<br />كه تماميت باغ قورق شده را ، بي اجازه چريده اند<br />و آب جويبارش با حرص عطش<br />به باد لجن ، كشيده اند ! ...<br /><br />- ما صاحبان بصيرت ، در نقطه اي ، كور مي شويم<br />دمي كه بي جا ، طعم حنظل مي دهيم<br />بدور از چشم عسل ...<br />و طرح آغوشمان<br />به روي بازگشت خود / طاقباز مي بنديم<br />و كمند مهر ، همچنان پاره مي كنيم !<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />از منصور بني مجيدي منتشر شده است :<br /><br />1381 دهسرا بهاري از خاكستر پاييز<br />1383 فرهنگ ايليا بانوي باد شبنامه پخش مي كند<br />1383 فرهنگ ايليا قرائت دوم من تويي<br />1383 فرهنگ ايليا سهم من هميشه دلتنگي ست<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />I cannot remain a poem once more<br /><br />Mansoor Banimajidi<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24222719-114255718122953193?l=banimajidy.blogspot.com' alt='' /></div>banimajidyhttp://www.blogger.com/profile/16829881902047250207noreply@blogger.com0